ब्याट बॉल !!

ब्याट बॉल !!!

सध्या अभूतपूर्व Cricket देशप्रेम सगळीकडे झळकत आहे. कालपरवाच संपलेल्या भारत विरुद्ध ऑस्ट्रेलिया टी २० मालिकेमध्ये भारताने ऑस्ट्रेलिया चा धुव्वा उडवला आणि ३-० ने मालिका जिंकली. हुर्रे !!!!! भूतोनाभाविष्यति घडलेली हि घटना सुवर्णाक्षरात लिहिली गेली. सुमारे १३९ वर्ष्यानंतर, भारताचा कर्णधार महेंद्र सिंग धोनी ने आपल्या निवडक साथीदारासोबत हा पराक्रम केलाय. वनडे आणि टेस्ट सिरीस सपाटून हरलो पण टी २० जिंकल्यामुळे क्रिकेट रसिकांना थोडासा दिलासा मिळालाय. असो……

आजकाल साहेबांचे आणि खेळाडूंचे दौरे खूप वाढलेत. दोघेही कुठे ना कुठे काहीतरी दिवे लावत आहेत. दिवे हा शब्द सकारात्मक रुपात घ्यावा हि नम्र विनंती. असाच एक क्रिकेट संघ ४ वर्षापूर्वी दौर्यावर निघाला होता. अभूतपूर्व पद्धतीने पार पडलेल्या ह्या दौर्याचा मागोवा इथे नमूद करतोय.

कायगाव (जुने) पेट्रोल पंप भागातले युवा क्रिकेटपटू सर्व तयारीनीशी दौर्यासाठी निघाले. ब्याट, बॉल आणि टायर (स्टंप) घेऊन पहिल्या सामन्यासाठी आमच्या घराच्या बाजूला जमा झाले. एकूण ६ खेळाडू; ३ खेळाडू मगर, १ सोनवणे, १ नजन आणि १ वाघे कुटुंबातले. आयताकृती ग्राउंड वर १ विकेट कीपर,१ फलंदाज, १ गोलंदाज आणि ३ क्षेत्ररक्षक उभा राहिले. Match खेळायला पुरेशे लोक नसल्यामुळे नंबर पाडून खेळायचा ठरल. पहिला बॉल टाकणार तेवढ्यात, कीपर ओरडला " बॉल येव्हरीत गेला तर कोण भरून देईन". झालं, "त्वोहा बॉल काय सोन्याच्या हे का"-Batsman. बर्याच "त्व्होहा-माहा, तुपल्या-मपल्या" नंतर सामना अनिर्णित अवस्थेत संपवावा लागला. विहिरी पासून थोडा दूर अंतरावर असलेल्या रस्त्यावर पुढचा सामना खेळायचा ठरलं.

नवीन स्टेडीयम मध्ये विकेटच्या डाव्या बाजूला, नुकतेच नागरलेल रान आणि उजव्या बाजूला पेट्रोल पंपाची भिंत. विकेट म्हणून मधला रस्ता वापरण्याची परवानगी मिळाली होती. नवीन ठिकाणी सामना सुरु झाला. ४-५ ओवर संपले आणि दळण घेऊन चाललेल्या एका बाईला बॉल लागला.  Match परत अनिर्णीत अवस्थेत संपवावी लागली. पुढच्या Match  साठी जागेची शोधाशोध सुरु झाली.

नांगरटी स्टेडीयम

शेवटी नवीन जागा मिळालीच. नवीन स्टेडीयम वर नुकतीच कपाशी काढून झाली होती, त्या मुळे दोन पट्टया मधली जागा विकेट म्हणून वापरण्याच ठरवल. "व्होल वावर इस आवर्स " अस समजुन पुढील सामना सुरु झाला. नवीन विकेट्स जरा वेगळी होती. टप्पा पडल्यावर बॉल कुठल्या दिशेला वळेल हे सांगणं कठीण होतं. बऱ्याचवेळा बॉल पट्टी सोडून जात होता. वारा चालू असल्यामुळे swing bowlers ला फायदा होत होता. फ़क़्त batsman ला बॉल च्या लाईन  मध्ये येवून खेळायला त्रास झाला कारण बॉल कधी पट्टी मध्ये आलाच नाही. "नवीन खेळपट्टी वर खेळणे धोकादायक आहे" हे कारण समोर करून सर्वांनी एकमताने सामना अनिर्णीत अवस्थेत संपवण्याच ठरवल आणि दौऱ्याचा समारोप करून आपापल्या घरी जायचं ठरलं.


कपाशी स्टेडीयम





अशारीतीने कठीण परिस्थितीत आणि वावर बदलत बदलत आमच्या संघाने हा दौरा यशस्वीरीत्या पार पाडल्याबद्दल पंचाक्रोशीमध्ये त्यांचे कौतुक होत आहे. सरपंचांनी पुढच्या वर्षी दौरा संपल्यावर नांगरन्याचे आदेश दिले आहेत तसेच कपाशी स्टेडीयम मध्ये पट्ट्यामधील जागा सपाट करून देण्याचे आश्वासन दिले.


जय हिंद !!
जय वावर !!

"दहावी प"

नमस्कार मंडळी,

आपण कसे आहात ? (Copied from "How are you?'). बऱ्याच दिवसानंतर काहीतरी लिहित आहे. तुम्हाला वाचायला आवडेल अशी अपेक्षा करतो (Copied from "Hopefully you will like it").

दहावीच वर्ष खूप धोकादायक असत अस म्हणतात. मुलींसाठीच नाही तर मुलांसाठी पण :) आणि त्यांच्या पालकांसाठी सुद्धा. आजकाल दहावीला म्हणावं तितका महत्व नाही जितका आमच्या वेळी आणि आमच्या अगोदर असायचं. "म्याट्रिक" पास म्हणजे एखाद्या इंजिनियर पेक्षा कमी नसायच, जुनी म्याट्रिक पास झालेले कार्यकर्ते छातीठोकपणे बोलू शकतात कि आम्ही म्याट्रिक पास आहोत. नववीतून दहावीत जातांना जस केसांना किंवा केसांमध्ये भांग पाडण्याची सवय लागते तसच आणखी एका गोष्टीचा वेड लागते ते म्हणजे "दहावी प कि दहावी फ". कितीवेळा आषाढी-कार्तिकी ची वारी करावी लागेल. "दहावी प" असेल तर पेढा आणि सोबत फरसाण आणि नवीन कपडे, "दहावी फ" असेल तर बैल आणि नांगर.

आम्ही सातवीत असतांना दहावीच्या मुलांना मिशा असायच्या. असे मिशाधारी युवक-तरुण हाफ चड्ड्या घालून शाळेत यायचे. दहावीनंतर चडड्याच रुपांतर फुल प्यांट आणि काळानुसार खांद्यावर "पप्पा पप्पा" बोलणारा दोन वर्षाचा बाळ मध्ये व्हायच. "पप्पा पप्पा" ४-५ वर्ष चालायचं नंतर मग "आबा, अप्पा, दादा" अस ऐकू यायचं. मुलींची तर वेगळीच कसरत होती."फेयर आणि लवली" लावल्याच सगळ्या शाळेला समजायचं. शाळेत येतांना दप्तर आणण्याची फ्याशन दहावीतल्या मुलींना पटत नसायची म्हणून २-४ गृहपाठाच्या वह्या, ३-४ पुस्तके अशी तब्बल ६-८ हातामध्ये घेऊन शाळेत येणारी पोरगी म्हणजे दहावीतली. गणितातली सूत्रे नाही समजली कि मंगळसूत्रे घालण्याची वेळ यायची.

तर मुद्दा असा आहे कि, दहावीचा निकाल लागल्यानंतर बर्याचदा काय करावे असा प्रश्न निर्माण होतो. सन २००० पर्यंत, दहावीनंतर ६०% पब्लिक ला कॉलेज मध्ये जायच होत आणि १०-२०% लोकांना मास्तर, ५%  बी. एस सी एग्री,  ५% दुकान सांभाळायच, ५% आयटया (ITI) आणि उर्वरित मग डॉक्टर किवा इंजिनियर. कॉलेज मध्ये जाणाऱ्यांना काय करायचं ह्याच खूप कन्फ्युजन होत. सायन्स मध्ये इंग्रजी चा प्रोब्लेम आणि कॉमर्स मध्ये गणिताचा. शेवटी कलेने (आर्ट्स) साथ दिली.

बऱ्याच मुलांना दहावीनंतर काय, ह्याच उत्तर लवकर सापडत नाही कधी कधी सापडते पण खूप उशीर झालेला असतो. मोकळ रान असत पण सुरुवात कुठून आणि कशी करायची हे माहित नसत. माझ्यासारखे काहीजण जीवाचा आटापिटा करून रट्टा मारून परीक्षा पास तर होतात पण समजत काही नसत. समजून घ्यायच्या वेळी आम्ही कान बंद करून फ़क़्त रट्टा चालू ठेवला. "शिकला तितका हुकला" हे दहावी नंतर कळाल. नशीब शाळेतले मास्तर चांगले होते म्हणून काही गोष्टी समजून घेतल्या. इंटरेस्ट समजून घ्यायच्या वेळी पुस्तकात डोकी खुपसून बसलो. अगोदर अभ्यास आणि मग खेळ, अभ्यास तर झाला पण खेळायच वय निघून गेल.

दहावी पर्यंतच जग खूप छान असत, अपेक्षा तुमच्या शरीराप्रमाणे वाढलेल्या नसतात. दहावीनंतर अपेक्षा शरीरापेक्षा मोठ्या होतात आणि हळूहळू त्याला गिळून टाकतात. शाळेत निबंध लिहायला कंटाळा यायचा पण आज शाळेविषयी लिहितांना पाने भरून जातात पण शब्द कमी पडतात.

दहावीचा निकाल लवकरच लागणार आहे. सर्व उत्तीर्ण विद्यार्थ्याचे हार्दिक अभिनंदन. विषय गेलेल्यांसाठी जय हरी विठ्ठल आणि अगदीच जास्तच जय हरी विठ्ठल वाटत असेल तर "व्होल वावर इज आवर"

धन्यवाद !,

Mumbai-Pune

Hello Reader,
Elated with your responses to previous posts. I am getting inspired from your words. Thank you all.
Well I am feeling like I should write one more and one more and one more....... Contd..
There was another incidence, happened just few months ago.
I was traveling from Newark to Aurangabad sometime in march. Actually it was last minute decision for travel, got the last minute ticket to Mumbai. I made the reservations for Mumbai- Pune travel. These long journeys sometime gets tiresome, in fact most of the time. It started with making jugad with Jet Airways in Newark to get a good seat in the flight. To my luck, I got a seat with enough legroom to sleep, with more comfort. I was very happy. At last I got a nice place to sit and sleep. I went to my seat, kept my stuff in the luggage area and put my ass on the cushion. Well it was quite joyful to sit there. All efforts, we made at the Jet counter were worth for it. "Excuse Me Sir", heard those melodious words from equally melodious air hostess. "Yes" I was just looking at her. "Would you mind moving to another seat, because one of the passenger is not feeling comfortable at her seat, she is in pain. If you could switch you seats". I looked at that passenger, I felt so pity about myself, I got a seat worth sleeping for and now I have to go back. The lady was in pain, I mean she was little oversized for that seat. She couldn't fit in there. As usual you often get caught with smiles and beautiful face, you forget what you said. I said "Yes". "Thank you, you are so kind". Now the smile was more natural and she felt the relief of handling the oversized load. I went to her seat and said sorry to my friends who worked hard to get me that seat. Well after few hours I heard snoring from the same lady in my seat. Thank god somebody is sleeping.
After long hours of travel, landed in Mumbai and was searching for KK (travels). Their driver was ready to pick the passenger. He said "Gaadi ready hain, bus ek aur passenger baaki hain". He asked me to follow him.We went to the car. I put my stuff in there and immediately got the front passenger seat and decided I wont move from here now. Driver told me that there are two more girls in the cab so we are waiting for them. They will be coming in five minutes. Well I was little unhappy because the five minute is equivalent to a hour in most of the cases. But I was wrong, girls did come in 5 minute.
Real story begun after that. I was sitting on the front passenger seat of the innova, and the girls quickly grab their window seats in the back. Rest of the area was filled with bags. I felt so accomplished, thank god, we are leaving on time now, so do the others except driver. He said "Aur ek person chahiye, phir hum log nikal sakte hain". That was enough for the girls to start arguing "Aise kaise ho sakta hain bhaiyya, aapne bola tha 3 log chahiye, hum ho gaye hain 3, ab jadli chalo". Driver was reluctant to leave without the 4th person. Girls continued arguing. They were looking at me and talking to the driver, I totally got their implication. I was little tired with journey so didn't want to get involved in it. Argument continued. "Bhaiyya", "Madam" were the key words I was listening. Then finally I saw someone coming towards the car with luggage. I immediately interrupted their argument and told someone is coming. Both the girls looked at each other, didn't say a word but you can clearly tell, how much they wanted to talk about it, by looking at their face. Well the new guy came in, "Pune Jayega na?". " Haan aapka hi wait kar rahe the" driver with relief. He started to put his stuff in the car. He moved to grab a seat. Girls took the window seats. There were not ready to move from their position. They told him to seat in between them. I don't know what happened to that person, but he immediately got his stuff out of the car and told us, he is not interested in coming. Everyone was surprised. Why is he not sitting in there?. I started asking girls what did you say ?. They didn't want to move from their places and he didn't want to seat in between. So he left. I was running late, I had to pick up another bus from Pune to Aurangabad. It was 1 AM in the night. I decided to find somebody else. I got out of the car and found one more person coming in. I told him, car is ready, only problem is he has to sit in between two girls. He looked in suspicion as if there is something wrong. He replied NO in flash. Search was continued, finally after an hour long search, got someone who is willing to come but not ready to sit in between. And as usual I was the victim of settlement, I decided sit in between, to which girls were happy about it. I was happy, finally we got some miles on the car, and driver laughing at me, "Pehle kyoun nahi baithe aap". Finally came to pune, in early hours around 5:30 AM, got another bus to Aurangabad in time.
Memorable Journey.

Thank you.

School days

School is the best place in the world for everyone. Students, teachers, parents and so many of them. I recently visited my school and felt nostalgic about the childhood days. Its the wonderland for wanderers. I always wanted to take day off in the school and enjoy home resting or playing. The desperation for going to school was always higher than staying home.
Everyone miss those days.
I am sure everyone will have lot to say about their school, me too. I am sharing few lines with you all.
Hope you will like it.


शाळेत असतांना निबंध लिहायची स्पर्धा होती आणि विषय होता आमची शाळा. पिस्तुलांनी (मित्रांनी) लिहिलेल्या काही ओळी तुमच्यासमोर मांडतो.
पिस्तुल १ :
आमची शाळा लई  भारी हे. शाळेत माझ्यासंग गण्या, पिन्या , पक्या, रव्या, चम्प्या, मिल्या हाये . मी रोज शाळेत येतो. मास्तर लई हाणतो. गृपाठ देतो. पण मला ल्यायला आवडत नाई, म्हणून मास्तर रोज बदडतो. चम्प्या खाल्ल्यावर वर्गात घोरत राहतो. मास्तर त्याच्या नावानी शा देतो.  आई डब्ब्यात मस्त खायला देती. त्यो पक्या मला खउन देत नई. रपारप वरपितो. मी पाचवीत हे आता. इंग्रजी शिकू रायलो.
वाट इज युवर नेम ?. इंग्रजी चा मास्तर लई भारी हे. गाणं म्हणत राहतो. ये बी शी डी. लई मजा येती.
शाळात सुकडी वाटीते. लई खातो.  म्हणून आमची शाळा लई मस्त हाये.
______________________x x _______________________________

निबंध संपला, पण आमच्या शाळेत खरच खूप मजा होती. सगळे पिस्तुल मस्त होते. एकदम गोळ्या मारणारे. मास्तर पण तितकेच मस्त एकदम रायफली सारखे. "एकाच फाईट वातावरण टाईट".  जी .बी  सरांना कोण विसरणार नाही. त्यांची एन्ट्रीच तेव्हडी टेरर होती. वर्गात आल्यावर घड्याळ काढून, खिडकीतून बाहेर एक पिचकारी सोडणार तंबाखू ची. पोर तरर व्हायची. बाबो आज काही खर नाही. सगळे गृहपाठ आणि स्पेलिंग चेक करून झाल्यावर मग सुरु व्हायचा वर्ग.  वाबळे मास्तर एकदम निवांत.
शिदोरे गुरुजी, पार ते धस च्या नाकाला नाक लागेपर्यंत गणित समजाऊन सांगायचे. "म्हशीच्या पव्हा" त्यांचा आवडता शब्द. आठवीत असतांना त्यांनी गणित दिल होत. अतुल ठोंबरे गणित सोडवत होता. मी गाईड उघडल आणि उत्तर लिहून मास्तरांना दाखवल. वर्गात सगळ्यात पहिले गणित सोडून दिलं होतं. मास्तर जाम खुश. पुढचा प्रश्न " तुझा नाव काय ?" मी ' दहितुले". माझा भाऊ नववीत होता आणि गणितात खूप हुशार होता. "तो नववीत ला दहितुले तुझा भाऊ का ?". मी "हो". "अरे वा तुम्ही दोघे भाऊ गणितात एकदम हुशार आहे, अरे वा छान". मी छाती ताणून बेंच कडे आलो. " सरांनी उत्तर लिहायला सुरुवात केली आणि एका ठिकाणी थांबले. " दहितुले आता पुढं काय येणार, लिहून दाखव". मी समोर गेलो आणि मास्तरांना सांगितला नाही येत म्हणून. "कसं काय नाही येत, तू सोडवलं  ना हे गणित आत्ता, का गाइड मधून लिहिलं ?". मी आपला खाली बघत होतो.  "गाढवा, म्हशीच्या पव्हासारखा बसला, रेट खा," गालं ओढून दोन तीन वेळा त्यांच्या भोवती फिरवलं . " तुझा भाऊ पहा, आणि तू काय करतो"  अजून एक कानाखाली देऊन " मला वाटला दोन्ही भाऊ हुशार हे, पण हे काय कामाचं , जाय व्हय". असा म्हणून कानाखाली अजून एकदा अष्टविनायक काढला. मी आपला जागेवर जाउन बसलो. अजून लक्ष्यात आहे ती वेळ.  पण शिदोरे मास्तर खूप जीव लाऊन शिकवायचे.
शिकवतांना त्यांना कळत नव्हता कि ते आमच्या नाकाजवळ येउन म्हणायचे " त्या मुळे  ते दोन त्रिकोण समरूप होतात, चम्प्या गाढवा कुठं  पाहतो". एवढा इंटरेस्ट घेवून शिकवणारा मास्तर क्वचितच सापडतो.  मजा यायची पण शाळेत, चम्प्या बऱ्याचदा झोपलेला असायचा, सगळी लाळ त्याच्या तोंडावर आणि इकडं, तिकडं  पडलेली असायची. कातकाडे सर एकदा मला समजून माझ्या भावालाच बोलत होते.

हल्लीच आलेला शाळा चित्रपट बघून लई आठवण आली शाळेची, म्हणून शाळेत गेलो होतो.
धन्या, अमोल , प्रमोद  आणि बरेच मित्र भेटले.

"प्रत्तेकाच्या आयुष्यात हसू आणणारी शाळा,  जसा क्षणोक्षणी असणारा जिव्हाळा,
उन्हाळा, हिव्हाळा असो कि असो पावसाळा, रोज मी जाणार आमची शाळा…"

धन्यवाद.

______________________x x _________________

Hello Folks,
Its been a while since I wrote. Its 5th Aug 2012 today and also a Sunday which means today is the Friendship Day. We dedicate this day to all our friends, best friends, better friends, good friends, all of them. Its been almost 10 years since I heard about this day, so I am celebrating 10th year of friendship day. There been numerous occasions where all of us celebrated the time and made it the day of friends.
All friends, some are known, some are unknown and many in the mysteries of harry potter.
Its great pleasure to be with friends, and be a friend. Without friends the world would be unknown to us. Pleasure would be impossible and the seconds would have felt like years. Its been a great pleasure to carry such gems with you. Doesn't matter if they are on facebook, myspace, google+ or in your mind. Friends are necessity of life. Food, shelter, Cloths and friends are necessity of human being. Life would such without them. Best part of being a friend is teasing people around. You share infinite time with them thinking, you should have got little more time to hang around with them.
Some friends don't return your call, some don't answer, some don't reply, some don't ask, but still they are friends, they feel happy in doing that, so do we. We feel happy in calling  them, mailing them or in short asking there little bit of time to share with us. But we are happy knowing that friends are busy in their life so they don't get time to answer or reply. We are happy for them, its cool we understand the importance of time. We are friends.
Friend come with freedom, fragrance and many more.A friend is a partner, not a leader or follower. I want to share few words with you all spoken by friends.
"Aaj thoda hi paani hai nahaneke liye, chal saath main nahate hain"
Hum log ek hi ladki ko dekh rahe the, kaafi der ke baad ek bola, "Abey bas karo kitna zoom karoge"
Summer ki vacation ke baad dostose puchha, kaisa tha vacation, "Are maza nahi aaya yaar, gaaliya sunanewla koi nahi tha".
"Khopche main le usko... dete hain ekdum chakachak"

Happy Friendship Day you all..

Once upon a time my life

Here are some verses of my pencil,

Once upon a time in my life, you came wandering in my heart

Tingling and mingling through my veins, came in my brain,

You changed my eyes; I saw the different world,

You changed my ears, I heard it all yours,

When I look into your eyes, you went deeper in my heart,

Once upon a time in my life, you came wandering in my heart

Every beat was pounding, I felt the bonding,

Daisy flowers were showering, your touch was shivering,

Your smile always mesmerizing, the most alluring,

With you in my heart, the best thing in my mart,

Your hand in my hand, we build the love of sand,

Once upon a time in my life, you came wandering in my heart

Remember the rain, the beautiful pain

The breeze, the wind, the storm; all were you, yes only you,

I still remember your face, the beautiful blush race,

Your ambience in my life, thank you god for this life,

We walked, the best mile of eternity,

Once upon a time in my life, you came wandering in my heart.

ही वाट दूर जाते !!!!

Life is beautiful !

The Doomsday...

Hi,
Team India is in Australia these days getting ready for a wonderful battle on Australian soil. Those were the news 20 days before in the media. Well the news suddenly changed at on Thursday of last week, 'India has a very good chance to win the test match in Melbourne. Suddenly the news changed on Friday,'India is trying to survive against Pattinson Storm'. And on early Friday morning, 'Australians Crushed the Indians in Melbourne'. OMG what a sad way to start your morning. There was nothing more to say than a batting debacle of team India. When it comes to Melbourne, it will be a wishful thinking to expect Umesh Yadav hitting a winning run of the test, when India needed 122 runs to win. Because it will never happen.
I don't know why these things happen. When Sehwag plays, we know he will swing the bat on most of the balls with good timing. When Dravid plays, we know after 10-15 overs also shape and shine of the ball would be same because he is frustration for bowlers. He doesn't touch most of them. If you are running a full 40 yards and throw the ball asking him to play, you know you are asking for a huge favor from him. This is the other side of the coin. But Dravid is a Gem with third highest run getter in test cricket. He can play for 2 days. He had done it before and will also do it in future. A good solid defense is the test cricket.


The Aussies were way too positive in Melbourne. The only difference I could seen in both the batting line was how positive you are with your shot selection. When Hussey and Ponting were playing, they never looked under pressure. They started from 27-4. They were very positive with their shot and looked more confident in playing those shots. While when Dravid were batting, I didn't see it there. Although Dravid has one of the best foot movement in the world, he still missed those 3 balls.
Every bowler dream for such balls, an in swinging ball coming right onto stumps. Dravid while playing entirely from the crease, I think that made Hilfenhaus to come with such a wonderful ball.Asking him to play from crease. He got him 3 times in the test. He was striking on the wall and finally broke it. A small gap in bat and pad equal to volume of the ball gave him chance to sneak through it. Fantastic ball.
Same thing with God, Siddle ask him to drive on 2 full balls first he got the edge and second he drove. Its not easy to get wicket on a full length ball. But he got him both the time and now Pattinson in Sydney also. Similar way, a full length ball trying to drive and because of the movement it got the edge and went straight on stumps. A sad end or Mr Perfectionist.
I don't know whats happening with team India but I would say when # 8 player of opponent team plays well with ball and bat, team India always goes on back foot and surrenders. This happened first in England when Stuart Broad and Tim Bresnon were nightmares to Indian team.. This time its Pattinson and Peter Siddle.
I always hear it from Ganguly shouting from micro phone, Batsman has to be more positive. He has been saying that all year along. But unfortunately his words didn't reach the batsman. Well someday someone will hear it and start playing positively.
Good Luck team India.